Rosa’s laatavondblog: deel II

Beste lezers,
Vorige keer is er commentaar gekomen op mijn stukje. Naar het schijnt zit er voor een therminal II laatavondblog “veel te weinig seks in”. Hierbij wil ik verklaren dat ik mij niet laat doen door deze vuile, vieze commerciële poging tot ondermijning van de kwaliteit van mijn literair werk. Vandaar dat er nu nog minder seks in zal zitten.
 
9 jaar geleden was Adam getrouwd met een prachtige meid. Ze heette Helena Eziashi, een woeste, wilde vrouw met zwarte krullen en een krachtige blik. Ze werkte als cassière in een kleine supermarkt in Nice, het was daar dan ook dat hij haar voor het eerst ontmoette. In één oogopslag was hij betoverd. Toen ze hem al lachend zijn wisselgeld teruggaf viel hij flauw, recht tussen de kauwgom en de sigaretten. Toen hij terug wakker werd, op straat en zonder portefeuille, besloot hij haar hart voor zich te winnen.
 
Dit was geen makkelijke opgave. Er waren namelijk genoeg andere mannen die Helena beminden.  Hij besloot uit te pakken met zijn geweldige kennis over Siciliaanse  bananen. Elke dinsdag en vrijdag had hij ongeveer 5 minuten om een intellectuele indruk op haar te maken. Dit had echter geen vat op Helena. Wat Adam niet wist, was dat Helena voornamelijk op übermannelijke behaarde macho’s viel. Adam was de wanhoop nabij.
 
In een laatste poging om haar voor zich te winnen besloot hij voor haar ogen  te playbacken op “Ti Amo”, van Umberto Tozzi. Helaas krijg hij een probleempje met de muziek. Vol frustratie begon hij zijn peperdure JVC draagbare radio kapot te schoppen. Terwijl hij in zijn woede-uitbarsting de hele winkel kort en klein sloeg, werd Helena verliefd op hem. Die avond hadden ze een intense nacht waarin ze niets anders deden dan chocomelk drinken en scrabble spelen.

6 jaar lang waren ze intens gelukkig. Op een koude novembernacht kwam Helena jammerlijk om in een tragisch lijmpistoolaccident.
 
Tegenwoordig dacht Adam slechts zelden aan Helena. Het was te pijnlijk. Indien ook maar een flintertje van haar in zijn gedachten opkwam, werd het al snel weggespoeld door een stroom van andere gedachten over sympathieke meisjes, Siciliaanse bananen en wat er vanavond op TV zou zijn.

De echo’s, ze weerklinken

De stilte is in Therminal II ondertussen bijna tastbaar. In alle eenzaamheid studeer ik hier momenteel samen met mijn kotgenoot Leo aan een haast onmenselijk hoog niveau. Nog 2 dagen tot mijn eerste examen, nog 3 dagen tot de heropening van ons gezamenlijke blokstulpje… Het zal een hele verademing zijn om nog eens wat minder ernstige studeerders over de vloer te krijgen, want die Leo is een ongelooflijke blokfanaticus.

Zo wist hij mij gisteren te melden dat er EENDEN SCHAATSTEN op de visserij. Aangezien dit fenomeen simpelweg té fascinerend bleek om het te kunnen negeren, zijn we het vervolgens zo’n 20 minuten gaan observeren. Als een ware national geographic-fotograaf besloot ik vervolgens dit negende wereldwonder vast te leggen voor het nageslacht. Aanschouw!

Tot slot heb ik ook, in deze duistere bloktijden, enkele blokpauzes gevuld met het schrijven van diepzinnige gedichten. Als afscheid laat ik jullie dan ook achter met een van mijn illustere creaties. De volgende blogpost, bij de feestelijke heropening van Therminal twee, zal ongetwijfeld warm en gezellig worden, zoals elke blokdag in onze mooie blokcommune. Tot dan!

Moedig is de rups, die
Door de scheur in zijn cocon
Naar de buitenwereld kijkt
En zijn vleugels strekt

Dinosauruskoekjes (2)

Dinosauruskoekjes… een mens kan er maar niet genoeg van krijgen. Het is wonderbaarlijk, hoe de dinosauruskoekjesmakers er elk jaar weer in slagen zoveel machtige voorhistorische hagedissen om te vormen tot koekjes met chocola.

Maar ik had toevallig deze namiddag een kwartiertje pauze tussen het blokken door… net genoeg om eens een poging te wagen ze zelf te maken!

Maak je eigen dinosauruskoekjes (15 min.)
in woord en beeld

Wil je je eigen dinosauruskoekjes maken, maar heb je geen dinosaurussen in huis? Geen paniek! Met volgende ingrediënten kom je ook al een heel eind:

‘El batida de coco’ behoort hier niet tot de ingrediënten.

Eén doos granendinosauruskoekjes (wat geen echte dinosauruskoekjes zijn natuurlijk) en één pakje melk- of zwarte chocolade horen ruimschoots te volstaan. Aan de slag!

Stap 1: au bain marie (+- 7 min.)

Vul een grote pan met warm water, en zet deze op het vuur. Hang vervolgens een kleinere pan in de grote pan. Let op: de kleine pan moet effectief in de grotere pan hangen, niet drijven. In dat geval giet je best wat water af. Zet je vuur vervolgens goed hard, en wacht tot het water kookt. Leg dan een smakelijke chocoladereep in de bovenste pan.

Zo dus niet: de kleine pan hangt niet, maar drijft.

Na hoogstens twee minuten geduldig wachten drijft de chocolade in volledig vloeibare vorm rond in de pan. Beweeg nu een artistiek ogend keukenvoorwerp in de richting van de chocolade. Een (goed uitgewassen) kwastje is nog handiger, als je dat in huis hebt.

Een geslaagde ‘bain marie’

Stap 2: creatief met koekje (+- 6 min.)

Open de pakjes granenkoeken, en stal ze uit op borden. Schep de gesmolten chocolade op met je artistieke instrument, of dop erin met je penseel. Breng ze vervolgens op een zo origineel mogelijke manier aan op de koeken.

Tijdens het artistieke creatieproces.

Na enkele minuten creativiteit, waarin je jezelf volledig kan laten gaan (“art nouveau? Of toch eerder iets kubistisch?”) heeft de transformatie plaatsgevonden. Er liggen warempel dinosauruskoekjes op je bord! Begin er echter nog niet van te eten: de chocolade heeft tijd nodig om af te koelen.

Maar… het zijn dinosauruskoekjes!

Herhaal dit proces nu met de overige granenkoeken, en laat ze vervolgens een half uurtje afkoelen. Het afkoelen kan wel sneller, als je ze in de koelkast stopt.

Een oogverblindend uitzicht.

Zoek een mooie koekjesdoos om de dinosauruskoekjes in op te bergen (want dat verdienen ze). Je zal de komende week weer eens heerlijk kunnen smullen!

Bon appetit!

4uurtje met Demian III : koken

Tijdens een van mijn talrijke pauzes was ik eens door een kookboek aan het bladeren en dan kwam ik toevallig volgend lekker (maar niet zo gezond) gerecht tegen.

Laat het jullie smaken!

Colapudding

Ingredienten

• 1 liter cola
• 10 blaadjes witte gelatine
• 4 eetlepels basterdsuiker
• 2 eetlepels citroen-limonadesiroop

Verder gebruik je

• steelpannetje
• puddingvorm
• kom
• lepel

Bereiding

Giet de liter cola in het steelpannetje en roer er de basterdsuiker door. Zet dit op het gas en breng het aan de kook. Als het kookt, draai je de gaspit half en lat het nu 10 minuten zachtjes doorkoken. 

Doe de blaaadjes gelatine in een kom koud water.

Haal het pannetje van het gas en roer er de siroop door. Haal de gelatine uit het water en knijp hem uit. Roer de gelatine door de cola.

Maak de puddingvorm nat onder de koude kraan en giet de pudding erin. Laat de pudding ongeveer een uurtje buiten de koeling afkoelen

Zet hem daarna ongeveer een halve dag in de koelkast.

Als de pudding na een halve dag goed stijf is geworden, kun je hem op een bord storten.

Het gemakkelijkst gaat het als je een pan neemt en daar heet water in laat lopen. 

Hou de puddingvorm ongeveer 5 ttellen in het hete water. Leg een bord op de puddingvorm en draai het geheel om; de pudding zakt er vanzelf uit. Is dat niet zo dan moet je met een vinger de rand losmaken. 

Versier de pudding met plakjes sinaasappel en citroen

Bron: kookboek voor klunzen

De GVR

Mijn medeblokkers van therminal twee zijn voor een 6-tal dagen uit dit huis geweerd. De laatste dagen voor elk examen blok ik immers solitair. Het kan eenzaam zijn, en hard, maar ik heb het er voor over.

Tijdens mijn middagpauze moest ik daarnet onbedaarlijk grinniken. En wel hierom: ik las een machtige passage uit ‘De Grote Vriendelijke Reus’, van Roald Dahl. De GVR bekent aan Sofie, een klein weesmeisje dat hij heeft meegenomen naar reuzenland, dat aangezien hij geen mensen wil eten, hij elke dag walgbare akkiebakkie snoskommers moet eten. En vervolgens gaat het zo:

“Hoor eens”, zei Sofie, “we hoeven helemaal geen snoskommers te eten. Op het land rond ons dorp groeien allerlei heerlijke groenten, zoals bloemkool en worteltjes. Waarom neem je daar niet wat van mee als je er weer heengaat?”

De GVR stak fier zijn kin in de lucht. “Ik is een zeer eerbare reus,” zei hij. “Ik gaat nog liever akelijke snoskommers kauwen, dan dingen van andere mensen wegjatsen.”

“Je hebt mij anders wel gestolen,” zei Sofie.

“Ik heeft jou niet zo heel erg gestolen,” zei de GVR met een vriendelijk glimlachje. “Tenslotte is jij maar een heel klein meisje.”

Roald Dahl, ik zie u graag.

4uurtje met Demian II

Het is weer 4 uur en er is er nog eentje keihard aan het blokken. Ikzelf en Louis zijn afgezakt naar de wondere wereld van Blacksad. Een wondere wereld vol lugubere wezens en gure straatjes. gevuld met de gassen van een uitstervende stad die geregeerd word door corrupte beesten. Als je het studeren ooit eens beu wordt en je hebt deze blog al 10 maal gelezen en je kan hem achterstevoren opzeggen. Dan raad ik je sterk aan om ook eens naar die wereld af te zakken.

En om op Louis zijn neerbuigende post te reageren van daarnet bied ik jullie allemaal het resultaat van mijn harde labeur van de voorbije dagen. de zombietjes (en voor je allemaal commentaar geeft, het is nog een wip)

http://www.youtube.com/watch?v=YoJuLk4_flE&feature=channel_page

groetjes en tot de volgende, Demian

Woordenschat

“Moeten jullie niet studeren?”

“Ik ben bezig” (staart uit het raam)
“Ik moet mij eerst nog opwarmen” (staart naar de kachel)

…

Je weet gewoon dat er een goede blokdag zit aan te komen als het eerste gesprek van de dag over studeren gaat. Vol motivatie vliegt iedereen er weer keihard in, om te genieten van begrippen als “intifada” en “sociaal constructivisme”. Dát is de reden waarom wij op de universiteit zitten: om te genieten van de sublieme woordenschat die onze proffen elk jaar weer bijeen sprokkelen uit “het groene boekje voor academische serieuziteiten” (Lanoo).

Demian zit ondertussen zombietjes te maken op zijn pc. Maar die zit dan ook op de hogeschool.

dag 2

Dag 2, 18u04, studeren op terminal 2 blijkt moeilijker dan verwacht, seconden lijken uren te duren en voor elke gestudeerde pagina lijken er 2 bij te komen, komt er ooit een einde aan? Soms word er wel eens een grapje gemaakt, om te verdoezelen hoe slecht we ons eigenlijk voelen, kostbare pauze tijd is schaars en gaat vooral naar het schrijven van deze blog. Ik weet niet hoe lang ik het nog vol hou. Soms vaag ik me af of dit hele initiatief niet  gewoon een complot is om me van mijn studies te weerhouden, me af te leiden en ervoor te zorgen dat ik nooit en diploma zal halen. De twijfel slaat toe …

Dinosauruskoekjes

Wist je dat… dinosauruskoekjes niet enkel en alleen gemaakt zijn door de firma KRAFT, maar ook in samenwerking met www.natuurwetenschappen.be ?

Dit boeiende feit kwam mij ter oge enkele minuten geleden, tijdens onze officiële blokpauze. Het heeft mijn (reeds onmetelijk diepe) respect voor dinosauruskoekjes alleen maar vergroot.

Dit soort observatie had ik eigenlijk al jaren geleden kunnen maken, aangezien ik zowat ben opgegroeid met dinosauruskoekjes in de handen. Dat het mij nu wel opviel, vormt het onomstotelijke bewijs dat de examenperiode een onmisbare en buitengewoon fascinerende periode in het studentenleven is. Ik pleit er dan ook voor, deze periode door te trekken naar het werkleven, opdat iedereen, ongeacht zijn leefijd of occupatie, het wonderlijke op de doos geschreven geheim van de dinosauruskoekjes zou kunnen ontdekken.

“I have been studying how I may compare
The prison where I live unto the world.”

- William Shakespeare

Rosa’s laatavondblog

Adam was een man van weinig woorden. Indien hij er toch enkele gebruikte, waren ze meestal van weinig betekenis. Als redder aan de Franse kust bracht hij het grootste deel van zijn tijd door met zonnebaden & glimlachen naar sympathieke meisjes. De meeste mensen zagen hem als een ietwat simpele 30er met weinig ambities.

Niemand wist echter van zijn geheime identiteit. Zijn vrije dagen bracht hij stiekem door als “Hans, transporteur van Siciliaanse bananen”. Als vrachtwagenchauffeur mocht hij boeren, vuile moppen maken en aan zijn kruis krabben zoveel hij wou.

Laatst was hij nog in de problemen geraakt toen hij avances had gemaakt bij Annie, de cassière van het Duitse wegrestaurant nabij Düsseldorf. Hoewel Adam geen onknappe man was, was Annie toch niet zo gesteld op zijn seksistische opmerkingen over haar werkkledij. Het gerucht raakte tot bij zijn baas en het zag er naar uit dat hij er zich weer eens uit zou moeten lullen.

Maar daar moest Adam nu even niet over nadenken. Hij liet zich zakken in zijn stoeltje en keek naar het meisje in de rode bikini die nonchalant het zand uit haar broekje haalde.